دلم واسه تنهایی میسوزد

چرا هیچکس او را دوست ندارد

مگر او چه گناهی کرده که تنها شده

جرم تنهایی چیست که هیچکس او را نمیخواهد

دیشب تنهایی از اتاقم گذشت

دنبالش دویدم

ولی او رفته بود تنهای تنها

نیمه شب او را مرده کنار حوض خانه پیدا کردم

از گریه، چشمانش قرمز بود

برایش گریستم، آخر او از تنهایی مرده بود، تنهایی مرد و من تنهاتر شدم 

این روزها کمتر فرصت زندگی پیدا می کنم . این روز ها کمتر می بینم...نه...اصلا نمی بینم

این روزها متفاوت می گذرند ، سریع می گذرند؛ پر از پوچ

روزهایم بیگانه شده اند با من ...با بیدار ترین شهاب شب پیما ... که روزی بودم و می درخشیدم روزی بیدار می درخشیدم در شب و روز و اکنون در غفلتی سنگین طلوع را به غروب می رسانم و قبل از تاریکی آسمان خاموش می شوم...؟!

این روزها کمتر خوشحالم ، تنها نیستم اما تنهاترین لحظاتم را می گذرانم ، خنده هایم گاهی اوقات بی دلیل شکل می گیرند بر لبانم...خشک می شوند روی صورتم...گاهی در اوج گریه به یاد می آورم که لبهایم خندانند هنوزو با صورتی خیس و لبهایی خندان در شگفت می مانم که :

                                    ­    من دیگر انسان نیستم (شعور انسانیت ندارم )

دیگر نیستم ، سوخته ام خاکستری سرد و منجمد

 این روزها دهانم باز است و چشمانم بسته

 این روزها آنقدر داغم که نمی فهمم در حال آب شدنم

آتشم گاهی آنقدر شعله ور می شود که اطرافیان را در بر می گیرد گرم می کند اما نمی سوزاند...

افسوس دیگر نیستم...من نیستم؟!

شب بود و شمع بود و من بودم و غم        شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم

 

 

سلام به همه دوستای خوبم

عید نوروز رو پیشاپیش به همه شما عزیزان تبریک عرض می کنم

و امیدوارم سالی سرشار از موفقیت و پیروزی پیش رو داشته باشید.

و همچنین سعادت و سلامتی ،سرور و سادگی،سر بلندی و سخاوت ،سر سبزی

هفت سین سفره نوروزتان باشد.

برآمد باد صبح و بوی نوروز

به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال

همایون بادت این روز و همه روز

در ضمن از همه دوستانی که به وبلاگم سر زدن و با نظراتشون منو شرمنده کردن ممنونم امید وارم که در

سال آینده بتونم با مطالب بهتری در خدمتتون باشم .

دوش مست و بي ‌خبر بگذشتم از ويرانه‌اي
در سياهي شب چشم مستم خيره شد بر خانه‌اي
چون نگه كردم درون خانه از اون پنجره
صحنه‌اي ديدم كه قلبم سوخت چون جانانه‌اي
كودكي از سوز سرما مي‌زند دندان به هم
مردكي كور و فلج افتاده‌اي در گوشه‌اي
دختري مشغول عيش و نوش با بيگانه‌اي
مادري مات و پريشان مانده چون ديوانه‌اي

چون كه فارغ گشت از عيش‌و‌نوش آن مرد پليد
قصد رفتن كرد با حالت جانانه‌اي
دست در جيب كرد و زآن همه پولی که داشت
داد به دختر زآن همه پول چند سکه ای  چند سکه ای
بر خودم لعنت فرستادم كه هرشب تا سحر
مي‌روم مست و شتابان سوي هر ميخانه‌اي
من در اين ميخانه، آن دختر زفقر
مي‌فروشد عصمتش را بهر نان خانه‌اي

تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته‌ام دوست میدارم

تو را به جاي همه‌ي روزگاراني كه نمي‌زيسته‌ام دوست ميدارم

تو را به جای همه ی کسانی که دوست نداشته‌ام دوست میدارم

براي خاطر عطر نان گرم

و برفی که آب میشود

تو را برای دوست داشتن دوست میدارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که مهو شد و هیچ گاه نشکفت

تو را به خاطر خاطره‌ها دوست میدارم

برای پشت کردن به آرزو های مهال

به خاطر نابودی توهم و خیال

تو را بی آنکه دوستم بداری دوست میدارم

تورا برای دوست داشتن دوست میدارم

تو را به خاطر دود لاله های وحشی

به خاطر گونه ی زرین آفتاب گردان

برای بنفشیه بنفشه ها دوست میدارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

تو را به جای همه ی کسانی که ندیده ام دوست میدارم

برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خاطره ها

تو را به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست میدارم

اندازه ی قطرات باران

اندازه ی ستاره های آسمان

تو را اندازه ی خودت، اندازه ی آن قلب پاکت دوست میدارم

تو را برای دوست داشتن

 دوست میدارم